[SF][Reborn-Fic] Prue Love Sp. นายเป็นของฉัน { 56R NC : 17 }

posted on 19 Oct 2010 22:11 by withstar  in SF
Title :: Prue Love Sp.
Author :: iMerCutE'z :)*
Paring : 56R โคโรเน่โร X รีบอร์น
Author Note : คลอดออกมาแล้ว >< คู่นี้แต่งไปอึนไป 55 จะไปทางไหนดี สรุปไปสรุปมาแต่งไปแต่งมา มันก็ออกมาแบบนี้ 555 เอาเป็นว่า ลองอ่านดูเลยดีกว่าเนอะ ^3^
 

คำเตือนพิเศษ : เนื้อหาในตอนนี้ อาจมีฉากที่เรียก เลือดและน้ำลาย เพราะฉะนั้นขอให้ทุกท่าน เตรียม ทิชชู่ไว้ซับเลือดกับน้ำลายด้วยนะ 555+ และทุกอย่างที่ท่านได้อ่าน มันมาจากจิตนาการของคนเขียนทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญาณ !!
 
---------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
ปัง !! ปัง !!
 
 
 
เสียงลูกปืนที่หลุดออกจากกระบอกมือสีดำมันเงา กระทบและฝังเข้ากับฝาผนังและเสียงโวยวายของใครบางคนที่กำลังวิ่งหนีเจ้าลูกปืนนั้นอย่างจ้าละหวั่น !!
 
 
 
" หยุดนะเว้ยเฮ้ย !! "
 
 
 
ปัง !! ปัง !!
 
 
 
" แว๊ก ... "
 
 
 
ปัง !!
 
 
 
 
ลูกปืนลูกสุดท้ายในแม็กฝังเข้ากับผนังห้องรับแขกสีขาวบริสุทธิ์ เฉียดหัวแหลมสีทองไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร
 
 
 
 
" ชิ !! " น้ำเสียงหวานสถบออกมาอย่างขัดอกขัดใจ เมื่อลูกมือในแม็กได้หมดลง

 
 
 
" แกนี่นะ จะฆ่ากันให้ตายโดยไม่ถามเหตุผลก่อนเลยรึไง " โวยวายออกมาทันทีที่ลูกกระสุนหมด แหงหล่ะ...ถ้าโวยวานตอนกระสุนยังไม่หมด คงได้ไปเยี่ยมเยียนท่านยมพบาลเป็นแน่

 
 
 
" เหตุผล รึ คำแก้ตัว ? " คำพูดเย็นๆ ที่ออกมาจากน้ำเสียงหวานๆ นั่น ทำเอาร่างสูงขนลุก

 
 
 
 
" แหม๋ ที่รักจ๋า "

 
 
 
 
" หุบปาก " ส่งสายตาคาดโทษให้กับร่างสูง ทำเอาร่างสูงเงียบปากในทันทีทันใด

 
 
 
" ชิ ... งี่เง่า ! " สถบด่าร่างสูงทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างฉุนเฉียว...


 
 
 
 
 
 
.







.



 
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
[ โหมดย้อนความ :: 11.30 น. ณ ศูนย์การค้า เกย์แลนด์ ] < อยากไปอ้ะ =,,,,= >
 
 
 
" อ่า ... จะเอาร้านไหนดีหล่ะเนี่ย " 
 
 
 
สองเท้าของร่างสูงกำลังก้าวเดินดูไปตามร้านเพรชต่างๆ เพื่อเลือกหาของขวัญให้กับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ... หัวใจ ... ของเขา
 
 
 
" มันสวยทุกร้านเลยแหะ -*- "
 
 
 
เกาหัวอย่างหงุดหงิดตนเองที่ยังเลือกร้านไม่ได้สักที หลังจากเดินหามาได้ 2 ช.ม. กว่าๆ
 
 
 
 
" อ๊ะ !! วงนี้แหละ "
 
 
 
 
แล้วร่างสูงก็หันไปสะดุด กับ แหวนวงหนึ่ง ที่มีไพลินครามประดับอยู่ตรงกลางขนาบข้างด้วยเพรชเม็ดเล็กๆ ข้างละ 2 เม็ด ตัวแหวนทำจากทองคำขาวบริสุทธิ์
 
 
 
 
' มันช่างเหมาะกับนายจริงๆ รีบอร์น '
 
 
 
ไม่รอช้าเมื่อเห็นในสิ่งที่ตามหามากว่า 2 ช.ม. ร่างสูงก็ผลักประตูเข้าไปในร้านทันที
 
 
 
 
" Yaoi Jewelry ยินดีต้อนรับครับ ไม่ทราบว่าต้องการอะไรครับทางร้านเรามีหลายสิ่งให้ทุกเลือก ไม่ว่าจะเป็น สร้อย แหวน นาฬิกาข้อมือ จี้ ... "
 
 
 
 
" เอ่อ คือผมอยากได้แหวนวงนั้นหน่ะครับ "
 
 
 
 
 
ร่างสูงชี้ออกไปยังแหวนที่โชว์อยู่ตรงหน้าร้าน
 
 
 
 
" อ่อ กรุณารอสักครู่นะครับ "
 
 
 
 
ร่างสูงยืนรอสักพัก พนักงานก็กลับมาพร้อมกับแหวน วงที่ร่างสูงตรงการ

 
 
 
" นี่ครับ "

 
 
 
http://uc.exteenblog.com/withstar/images/p_15781.jpg

 
 
 
 
' สวยจริงๆ เหมาะจะอยู่บนนิ้วของนายมากๆ เลยรีบอร์น '

 
 
 
" วงเท่าไหร่ครับ 1,229,500 เยน ครับ "

 
 
 
' O_O ไอ้ก้อนหินก้อนนิดเดียวเนี่ยนะ ล้านกว่าเยน !! ...แต่มันก็สวย เอาฟร่ะ '

 
 
 
" งั้นผมเอาวงนี้นะครับ "

 
 
 
" ครับ ไม่ทราบว่าอยากได้กล่องใส่แบบไหน สีไหนดีครับ "

 
 
 
ร่างสูงหันไปตามมือของพนักงานก็พบกับแบบกล่องมากมายให้เลือก

 
 
 
' แหวนก็กว่าจะเลือกได้ ยังจะให้เลือกกล่องอีกแหะ -*- '

 
 
 
แล้วร่างสูงก็ตกลงใจเลือกกล่องใส่แหวนที่เป็นกล่องแก้วใส ฐานใส่แหวนเป็นกำมะหยี่สีแดงสด

 
 
 
" ไม่ทราบว่าจะจ่ายเป็นเงินสด หรือ ว่าบัตรเครดิตครับ "

 
 
 
" นี่ครับ "

 
 
 
ร่างสูงไม่ตอบเพียงแต่ยื่นบัตรเครดิตใบสีทองออกไปให้กับพนักงานแทนคำตอบ

 
 
 
" กรุณารอสักครู่นะครับ "

 
 
 
แล้วพนักงานก็จัดการนำแหวนวงสวยใส่กล่อง พร้อมกับบรรจุลงถุงของทางร้านพร้อมกับ นำใบแบบบันทึกค่าสินค้าและบริการมาให้ร่างสูงเซ็นชื่อ เมื่อร่างสูงเซ็นเสร็จเรียบร้อยพนักงานก็ยื่นบัตรเครดิตและแหวนให้
 
 
 
 
" ขอบคุณที่ใช้บริการครับ ^^ "

 
 
 
" หวังว่านายจะชอบมันนะ รีบอร์น ^^ "

 
 
 
ร่างสูงยิ้มให้กับความคิดของตัวเองพร้อมกับนึกหน้าของร่างบางตอนที่ได้รับของขวัญ ทำให้ไม่ทันได้ระวัง จึงเดินชนกับคนเข้าให้

 
 
 
ตุบ !!

 
 
 
 
" โอ๊ย !! "

 
 
 
 
" อ๊ะ ขอโทษครับ เป็นอะไรรึเปล่า ?? "

 
 
 
 
ยื่นมือออกไปช่วยพยุงร่างกายของคนที่โดนชนเข้าไปเต็มๆ จนต้องไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น

 
 
 
 
" อ่า ขอบคุณฮะ ผมไม่เป็นไร ขอโทษนะฮะที่วิ่งไม่ดูทาง "

 
 
 
 
" อ่อ ฉันก็เดินไม่ดูทางเหมือนกันแหละ โอ๊ะ นั่นนายเลือดออกนี่ "

 
 
 
 
ร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็น แขนเล็กๆ ของคนตรงหน้า ที่คาดว่าน่าจะเด็กกว่าสัก ปี 2 ปี มีสายธารสีแดงสดไหลออกมาตามแนวแขน

 
 
 
 
" เอ๋ ... อ่าจริงด้วยฮะ ถึงว่าทำไมมันเจ็บๆ "

 
 
 
 
เมื่อถูกร่างสูงทัก ก็รีบยกแขนขึ้นดูที่มาของแผลทันที ทำให้ได้รู้ว่า ข้อศอก นั้น แตกเป็นที่เรียบร้อย

 
 
 
 
 
" อ่า ฉันว่าฉันพานายไปหาหมอละกัน "

 
 
 
 
 
" เอ่อ ไม่ต้อง ... "

 
 
 
 
ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะปฏิเสธคนตัวโตก็จัดการอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอกแล้วพาไปที่รถของตน และเดินทางไปยังโรงพยาบาลทันที



 
 
 
.

 
 
 
 
 
 
.

 
 
 
 
 
 
 
 
.



[ โรงพยาบาล ]

 
 
 
" ดอคเตอร์ ชามาล อยู่ไหม "

 
 
 
ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลร่างสูงก็จัดแจงอุ้มร่างเล็กออกจากรถพร้อมกับวิ่งมาที่หน้าห้องของ ' ดอคเตอร์ ชามาล ' นายแพทย์หนุ่มรุ่นพี่ของตนทันที

 
 
 
" อยู่ค่ะ รอสัก... "

 
 
 
ไม่ทันที่นางพยาบาลจะพูดจบร่างสูงก็พุ่งตรงเข้าห้องไปทันที

 
 
 
ปัง !!

 
 
 
 
" เฮ้ย !! "

 
 
 
 
เสียงเปิดประตูดังๆ ทำเอา ดอคเตอร์ ชามาล ที่กำลังแอบงีบหลับต้องสะดุ้งตื่น เมื่อหันไปดูที่ต้นตอของเสียงก็ทำเอาเซ็งเลยทีเดียว

 
 
 
" ถ้าเป็นสาวๆ ก็ว่าไปอย่าง "

 
 
 
 
" พูดมากน่ารุ่นพี่ นี่ช่วยดูแผลให้หน่อยสิ "

 
 
 
" โยนไว้ที่เตียงสิ "

 
 
 
 
คำสั่งที่ดูไม่ค่อยใส่ใจคนไข้ดังขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับกังวล ...

 
 
' เขาจะรักษาเราไหมเนี่ย ?? '

 
 
 
ร่างสูงค่อยๆ วางร่างเล็กลงบนเตียงสำหรับทำแผลภายในห้อง ก่อนจะถอยออกมาให้เป็นหน้าที่ของคุณหมอคนเก่ง   เวลาผ่านไปร่าว 30 นาที การเย็บแผลก็เสร็จสิ้น

 
 
 
" อีก 7 วันมาตัดไหมนะ ระหว่างนี้ก็อย่าให้แผลโดนน้ำแล้วก็ เดี๋ยวออกไปรับยาที่ห้องยานะ ต้องกินยาให้ครบนะ ไม่งั้น นานยเตรียมตัวโดนตัดแขนได้เลย ^^v "

 
 
 
พูดหยอกล้อในตอนท้าย ทำเอาร่างเล็กแทบจะบ้า 

 
 
 
" รุ่นพี่ก็ อย่าแกล้งเด็กสิครับ ดูสิ หน้าน้องเขาซีดแล้ว = = "

 
 
 
" ฮ่าๆ ว่าแต่นายเหอะ นี่กิ๊กใหม่หรือไง ไปเดทกันอีท่าไหนทำให้น้องเขาเจ็บขนาดต้องเย็บร่วม 20 เข็มเนี่ย ?? "

 
 
 
" บ้าน่า ! ไม่ใช่ซะหน่อย ผมไปซื้อของเซอร์ไพรส์วันเกิดรีบอร์นต่างหาก "

 
 
 
" อ้าว ?? แล้ว... "

 
 
 
" น้องเขาวิ่งมา ส่วนผมก็ใจลอยก็เลยชนกัน แล้วน้องเขาล้มน่ะ =  = "

 
 
 
" อ่อ ... งั้นเรอะ ฉันก็นึกว่าแฟนใหม่แก เห็นอุ้มแนบอกมาเชียว 55 "

 
 
 
" โห่...พี่ พูดแบบนี้พี่อยากกินข้าวต้มงานศพผมรึไง -*- "

 
 
 
" 555 "

 
 
 
" เอ่อ...ขอโทษนะฮะ "

 
 
 
 
เสียงหวานเอ่ยขัดออกมาทำเอา 2 ร่างสูงที่คุยกันอย่างสนุกสนานหันมายิ้มให้แบบนิ่ง ประมาณว่า ขอโทษที่ลืมว่านายอยู่

 
 
 
 
" ขอบคุณมากนะฮะที่ช่วยผม "

 
 
 
 
" อ่อ ไม่เป็นไรหรอกน่า ยังไงก็เป็นความผิดของฉันส่วนหนึ่งอ้ะนะ "

 
 
 
" อ่า ครับ เอ่อ...ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ "

 
 
 
แล้วร่างเล็กก็ขอตัวกลับไป ปล่อยให้ รุ่นพี่รุ่นน้องคุยกัน 2 คนอยู่สักพัก ก่อนที่โคโรเนโร่ จะขอตัวรุ่นพี่กลับบ้านไปเตรียมเซอร์ไพรส์คนรัก


.
 
 
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
.

[ ด้านรีบอร์น ณ ตอนนั้น ]

 
**  A-yo 힘이 들 땐 둥타닥 rhythm에 기대어 oh 널 향한 우리의 노래로 oh  **
 
 
 
' ข้อความเข้า 1 ฉบับ '

 
 
" หืม ? "

 
 
 
 
คนร่างบางหยิบมือถือเครื่องสวยขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่ามีข้อความเข้ามา 1 ฉบับ

 
 
 
 
 
" นี่มัน !! "

 
 
 
 
ทันทีที่เปิดดูข้อความ รีบอร์นก็แทบอยากจะบ้ามือถือทิ้ง... ภาพที่ร่างสูงอุ้ม ' ฟูตะ ' ศัตรูหัวใจคนสำคัญที่ไม่ว่าเขาจะคบใคร ก็จะเข้ามาแย่งทุกครั้ง กลางห้าง

 
 
 
 
" หยามกันมากเกินไปแล้ว ! "



 
 
.


 
 
 
 
 
 
.








 
 
.



[ จบโหมดย้อนความ ="= ]

 
 
" อย่าหวังว่าครั้งนี้ ฉันจะยอมนายเหมือนที่ผ่านมาเลย ฟูตะ !! "

 
 
 
ร่างบางกำหมัดแน่นด้วยความแค้น ก่อนจะหยิบมือถือเครื่องงามมาบรรจงพิมข้อความที่แสนเจ็บแสบส่งกลับไปให้กับร่างเล็กที่คิดจะแย่งคนรักของตน

 
 
 
' โคโรเนโร่เป็นของฉัน อย่ามาสะเออะ '

 
 
 
เมื่อข้อความถูกส่งออกไปร่างบางก็จัดการถอดซิมออกมาหักทิ้งทันที ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อลงไปหาร่างสูง



 
แอ๊ด...

 
 
 
" อ๊ะ รีบอร์น "

 
 
 
ทันทีที่เปิดประตูออกไป ร่างบางก็พบกับร่างสูงของโคโรเนโร่ ยืนอยู่หน้าห้อง

 
 
 
" .... "

 
 
 
" นายจะไปไหนหรอ ? " ถามร่างบางด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะดูจากสีหน้าของร่างบางตอนนี้ แทบจะฆ่าเขาให้ตายด้วยสายตา

 
 
" ไปหานาย "

 
 
 
" เอ๊ะ ?? " อุทานออกมาด้วยความงง ...เมื่อกี้จะฆ๋าเราตอนนี้จะมาหาเรา อารมณ์ไหนของเขา ??...

 
 
 
แต่ก่อนที่ร่างสูงจะได้พูดอะไรออกมาอีกครั้ง ก็ถูกร่างบางโถมตัวเข้ามามอบรสจูบแสนหอมหวานให้

 
 
 
" อื้ม... "

 
 
 
ลิ้นเล็กจาบจวงเข้าไปในโพรงปากใหญ่อย่างยั่วยวน ก่อนจะละจูบออกมาคล้ายทอดสะพานให้กับร่างสูง...

 
 
 
" นายอยากให้ฉันทำอะไรรึเปล่าเนี่ย รีบอร์น ?? " ถามออกมาประหนึ่งคนมีมารยาท ทั้งๆที่ใจจริงแทบอยากจะสานต่อจูบเมื่อครู่บนเตียงขาวสะอาดที่ตั้งอยู่ด้านหลังของร่างบาง
 
 
 
 
" แล้วนายคิดว่าไงหล่ะ โคโรเนโร่ " ส่งสายตาและรอยยิ้มยั่วยวนอีกครั้งทำเอาความอดทนของร่างสูงขาดสะบั้น รีบอุ้มร่างบางไปสานต่อกิจกรรมอันแสนร้อนเล่าบนเตียงทันที



ร่างสูงค่อยๆ บรรจงวางร่างบางบนเตียงนุ่ม ก่อนจะโน้มตัวลงไปมอบรสจูบแสนวาววาม เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของร่างบางให้พุ่งสูงขึ้นอีก

 
 
" อื้อ... "

 
 
 
สองลิ้นกอดเกี่ยว ผลักดันยอกล้ออย่างเมามัน จนทำให้ธารน้ำใสไม่สามารถไหลย้อนกลับเข้าไปได้ จึงไหลย้อยออกมาที่มุมปาก... ยิ่งจูบก็ยิ่งร้อนแรง และยิ่งต้องการ...

 
 
 
สองมือนุ่มค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นมาปลดเปลื้องอาภรณ์ของร่างสูง เป็นเชิง ว่า ' ฉันไม่ไหวแล้วนะเจ้าบ้า ' ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงถอนจูบออกมา แล้วช่วยร่างบางปลดเปลื้องอาภรณ์ทั้งของตนและร่างบางออกพร้อมๆ กัน

 
 
 
" เร็วๆ สิ "

 
 
 
น้ำเสียงหวานที่แหบพร่าเพราะแรงอารมณ์ เอ่ยเร่ง เมื่อเห็นว่าร่างสูงเอาแต่นิ่งเฉยมองตนเองอยู่

 
 
 
" หึ ... อะไรทำให้นายร้อนแรงได้ขนาดนี้นะรีบอร์น ^^ "

 
 
 
เอ่ยล้อเรียนร่างบางอย่างไม่รีบร้อน พร้อมกับยื่นมือหนาไปบีบเค้นก้นนุ่มของร่างบางเล่น ทำเอาร่างบางถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างขัดใจ ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดผลักดันตัวเองให้ขึ้นไปคร่อมร่างสูงแทน...

 
 
 
" โอ๊ะ... " อุทานออกมาเร็วน้อยเมื่อตอนนี้ ร่างบางกำลังจับแก่นกายของตนให้สอดใส่เข้าไปทางช่องทางนุ่ม

 
 
 
" อ๊ะ... " ร่างบางอุทานออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อ แก่นกายของร่างสูงกำลังเคลื่อนตัวเข้าไปในช่องทางร่วมรัก ที่ยังไม่ได้ถูกเปิดทางให้ชินกับสัมผัส ความรู้สึกจุกแล่นขึ้นไปถึงหน้าอก แต่ร่างบางก็

 
 
 
ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการสอดใส่ครั้งนี้ กลับดันกายของตนให้ทับแก่นกายของร่างสูงจนมิดด้าม

 
 
" อ๊า... "

 
 
" อ่า... รีบอร์น ซี๊ด... " ร่างออกมาอย่างสุขสม เมื่อรู้สึกถึงช่องทางที่ตอนรัดส่วนนั้นของเขาอย่างแนบแน่น แม้ว่าร่างบางจะไม่ได้เริ่มขยับ มันก็เกือบทำเอาเขาไปสู่สวรรค์แล้ว...

 
 
 
' ฉันไม่รู้ว่านายเป็นอะไรนะ รีบอร์น แต่นายที่เป็นแบบนี้ฉันชอบแหะ หึหึ '

 
 
 
" นายจะไม่ขยับหรอ รีบอร์น หรืออยากให้ฉันขยับให้ ? "

 
 
 
" หุบปากซะ " สิ้นเสียงสั่ง ร่างบางก็เคลื่อนกายขึ้นจนส่วนกลางที่เชื่อมกันอยู่เกือบจะหลุด ก็ทิ้งกายลงมาอย่างแรงทำเอาร่างสูงต้องครางออกมาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ร่างบางมอบให้

 
 
 
" อ่า... อา .... "

 
 
 
" อ๊ะ... อ่า... อื้อ ... โค ... โรเน... โร่ ....อื้อ "

 
 
 
จังหวะถูกเร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นของร่างบาง

 
 
" อื้อ... อาา .... "
 
 
 
 
 
" ระ... รีบอร์น นายเมื่อยไหม ... อา ... "

 
 
 
" อะ... อื้อ... มะ... เมื่อย "

 
 
 
 
" อ่า ... งั้นเปลี่ยนท่าเถอะนะ " ไม่อย่างนั้นฉันต้องตายเพราะรสรักของนายแน่ๆ รีบอร์น

 
 
 
 
" อื้อ "

 
 
 
ร่างบางตอบรับร่างสูงก่อนจะหยุดขยับกายและนอนทับลงมา เพื่อให้ร่างสูงเป็นคนบรรเลงบทรักที่แสนร้อนแรงต่อ

 
 
 
" อ่า... วันนี้นายร้อนแรงชะมัด "

 
 
 
หอมแก้มร่างบางอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะเริ่มดันแก่นกายเข้าออกอย่างรุนแรง เพื่อสานต่อบทรักของตนกับร่างบางอีกครั้ง สองกายกอดกายกันบนที่นอนเพื่อมอบบทรักให้กันไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบอย่าง

 
 
 
ไม่มีทีท่าว่ามันจะจบลงเมื่อไหร่ และก่อนที่จะเสร็จทุกครั้ง ร่างบางก็จะคอยพูดย้ำกับร่างสูงเสมอว่า " นะ..นายเป็นของฉัน...คะ...คนเดียวเท่านั้นนะ " ซึ่งร่างสูงก็เองก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าร่างบาง

 
 
 
เป็นอะไรกันแน่แต่ แน่นอนว่า ร่างสูงก็จะตอบกับไปเพื่อให้ร่างบางแน่ใจเช่นกันว่า " อื้ม...ฉันเป็นของนายคนเดียว รีบอร์น "

 
 
 
" อ๊ะ... อ๊า ฉัน...ไม่ ... วะ...ไหว .... ไม่ไหวแล้ว อื้อ "

 
 
 
 
" อ่า งั้นไปพร้อมกันนะ รีบอร์น อ๊ะ " ร่างสูงเคลื่อนกายให้เร็วขึ้น เมื่อกำลังจะถึงจุดปลายของอารมณ์

 
 
 
" อื้ม คะ..โคโรเนโร่ อ๊าา าา า  าา ... " 

 
 
 
" รีบอร์น อื้ม ม ม มม ม ม ม ... "

 
 
 
 
สองเสียงร้องประสานออกมาพร้อมกัน ก่อนที่ธารน้ำสีขาวขุ่นจะพวยพุ่งเปอะไปทั่ว ทั้งหน้าท้องของร่างสูง และ ช่องทางของร่างบาง ทั้งคู่หอบแข่งกันจนแยกไม่ออกว่าเสียงไหนเป็นเสียงของใคร ทั้ง

 
 
 
 
คู่รู้แค่ว่าตอนนี้เหนื่อย... และอยากนอนเหลือเกิน จึงพล๊อยหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน

 
 


ผ่าน 2 ชั่วโมงหลังจากเสร็จกิจกรรมรัก ร่างบางก็ตื่นขึ้นมา เพราะรู้สึกอยากเข้าห้องนน้ำ แต่เมื่อเริ่มขยับกาย ก็ถูกร่างสูงกอดเอาไว้แน่นไม่ปล่อย

 
 
 
" จะไปไหนหน่ะ หื้ม... " สูดดมความหอมจากผมนุ่มของร่างบาง

 
 
 
" จะไปเข้าห้องน้ำ "

 
 
 
 
" อั้นไว้ก่อน ฉันอยากกอดนายแบบนี้ " พูดแก้มบังคับ ก่อนจะโอบกอดร่างบางให้แน่นขึ้น เพื่อมไให้ร่างบางลุกไปไหนได้

 
 
 
" จะบ้าไง ปล่อยน่า ... อ๊ะ ... " ระหว่างที่ยกมือขึ้นมาแกะมือของร่างสูงออก ร่างบางก็ต้องตกใจเมื่อสังเกตุไปเห็นอะไรบางอย่างบนนิ้วนางข้างซ้ายของตน

 
 
 
" นะ...นี่มัน " เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คล้ายคนจะร้องไห้ ซึ่งเป็นภาพที่ดูน่ารักเหลือเกินสำหรับร่างสูง

 
 
 
 
" หึๆ "

 
 
 
" ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ? "

 
 
 
 
" หลับสนิท จนไม่รู้เลยหรอว่าใส่ให้ตอนไหน ^^ "

 
 
 
 
" เจ้าบ้าๆ " หลับหูหลับตาตีร่างสูงอย่างไม่ยั้ง ทำเอาร่างสูงต้องรีบลุกมาจับมือร่างบางไว้อย่างรวดเร็ว ไม่งั้นร่างกายของเขาต้องช้ำแน่ๆ

 
 
 
" ฮ่าๆ ไม่เอาน่ารีบอร์น หยุดสิ "

 
 
 
" เจ้าบ้า...ฮึก... "

 
 
 
 
" เอ๋... นี่นายร้องไห้หรอเนี่ย โอ๋ๆ ที่รักจ๋า ไม่ร้องนะไม่ร้อง " โอบร่างบางเข้ามากอดปลอบใจเมื่อเห็นธารน้ำสายน้อยๆ เริ่มไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย

 
 
 
" เจ้าบ้า...นายมันชอบ ทำ...ฮึก...อะไรบ้าๆ "

 
 
 
 
" ฉันทำบ้าๆ ยังไง แต่ฉันก็ รัก นายนะ รีบอร์น ...จุ๊ฟ... " หอมลงบนหน้าผากมลอย่างเอาใจ เรียกสีขึ้นมาที่แก้มนุ่มของร่างบางได้เป็นอย่างดี

 
 
 
 
" นายนี่มัน ... "

 
 
 
 
 
" แต่งงานกันนะ " ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดอะไรจบ ร่างสูงก็พูดประโยคแทรกขึ้นมาทำเอาร่างบางถึงกับอึ้ง...

 
 
 
 
 
" อะ...อะไรนะ... " ถามย้ำอีกครั้ง เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน

 
 
 
 
 
" ฉันบอกว่า แต่งงานกันนะ ^^  อ๊ะ... " อุทานออกมาด้วยความจุก เมื่อถูกร่างบางโถมตัวเข้าก่อนอีกครั้ง พร้อมกับเสียงร้องให้ กับคำด่า ว่าเจ้าบ้าๆ เป็นชุด ทำเอาร่างสูงหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ ... แบบนี้แสดงว่านายตกลงสินะ รีบอร์น ...
 
.
 
 
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.
 
 
แต่น แต้น แต่น แตน แต่น แตน แต้น ~

 
 
 
" อ่า ไม่คิดเลยว่า โคโรเนโร่กับรีบอร์น จะแต่งงานกันเร็วขนาดนี้ ฮ่าๆ " น้ำเสียงแสนร่าเริงสุดๆ ของยามาโมโตะ ทาเคชิ เอ่ยขึ้นมาเพื่อจุดประเด็นให้กับเพื่อนๆ

 
 
 
" นั่นสินะครับ "

 
 
 
" ว่าแต่ พวกสึนะไปไหนหล่ะเนี่ย มุคุโร่ "

 
 
 
 
" อ๋อ เห็นว่าไปช่วยคุณรีบอร์นแต่งตัวกันหน่ะครับ "

 
 
 
 
" อ่า...งั้นหรอ อ๊ะ โคโรเนโร่ " รุ่นพี่แห้งกลุ่มอย่างม้าพยศดีโน้ โบกมือเรียกร่างสูงผู้เป็นเจ้าบ่าวให้มาหา

 
 
 
 
" อ่าว... ดีเว้ยเฮ้ย " ผู้เป็นเจ้าบ่าว เอ่ยทักทายเพื่อนๆ ในกลุ่มลูกศิษย์ของคนรัก

 
 
 
 
 
" ยินดีด้วยนะครับ " เหล่าบรรดาแฟนหนุ่มของลูกศิษย์รีบอร์นต่างร่วมกันแสดงความยินดีกับชายหนุ่ม

 
 
 
 
 
" อ่า ขอบใจนะ ^^ " เกาหัวอย่าเขอะเขิน ...วันนี้มันเป็นวันดีจริงๆ เว้ยเฮ้ย ...

 
 
 
 
" เจ้าบ่าว ได้เวลาเข้าพิธีแล้วครับ " ไม่ทันไร พิธีกรในงานก็เดินมาตามเจ้าบ่าว และแขกที่มาร่วมงานให้เข้าในโบสถ์เพื่่อเริ่มพิธีแต่งงาน...

 
 
 
ร่างสูงก้าวเข้าไปยืนหน้าแท่งบรรลังก์พิธีที่มีบาทหลวงยืนรอทำหน้าที่อยู่ก่อนแล้ว เสียงดนตรีจากวงดนตรีที่ถูกจ้างมาบรรเลงเพลงขับกล่อมเพื่อเพิ่มบรรยากาศให้งาน หยุดบรรเลงลงเมื่อประตูโบสถ์ถูกเปิดออก พ้อมกับเด็กน้อย ชาย หญิงที่เดินเคียงคู่กันมาเพื่อโปรยดอกไม้ตามทาง และตามด้วยเหล่าลูกศิษย์ของรีบอร์นที่เดินมาหยุดใกล้ๆกับบรรลังก์พิธี ก่อนที่จะค่อยๆ หันกายเพื่อเปิดทางให้ทุกคนได้ยลโฉมเจ้าสาวแสนสวยของงานนี้

 
 
 
ร่างบางในชุดวิวาห์ฟูฟ่องสีขาวบริสุทธิ์ ค่อยๆก้าวเข้ามาภายในบริเวณบรรลังก์พิธี ก่อนจะยื่นมือออกไปให้กับร่างสูงที่ตอนนี้ได้แต่ยืนอึ้งเมื่อเห็นตน

 
 
" นี่..โคโรเนโร่ " ร่างบางเอ่ยเรียกชื่อร่างสูงที่ตอนนี้ดูเหมือนจะยังอึ้งๆ ให้ได้สติ

 
 
" นาย...สวยชะมัด " เอ่ยชมร่างบาง ก่อนจะยื่นมือออกไปรับร่างบางให้มายืนเคียงคู่กันเพื่อเริ่มพิธี

 
 
 
" รีบอร์น คุณจะรับ คุณโคโรเนโร่ เป็นสามี และ สัญญาว่าจะรักและให้เกียรติ์เขาตลอดไปหรือไม่ ? "

 
 
" รับครับ "

 
 
" โคโรเนโร่ คุณจะรับ คุณ รีบอร์น เป็นภรรยา และ และ สัญญาว่าจะรักและให้เกียรติ์เธอตลอดไปหรือไม่ ? "

 
 
" รับครับ "

 
 
" เชิญทั้งคู่แลกแหวน และ จูบสาบานต่อหน้าพระเยซู แล้วพวกคุณก็จะเป็น สามี - ภรรยากันอย่างสมบูรณ์ "

 
 
เมื่อบาทหลวงพูดจบ ร่างบางก็สวมแหวนเข้าที่นิ้วของร่างสูง ซึ่งแหวนนั้นเป็นแบบเดียวกันกับที่ร่างสูงใช้ขอร่างบางแต่งงาน ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กัน ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มตัวลงมามอบจูบหอมหวานให้กับร่างบาง เรียกเสียงโห่ร้องจากแขกในงานได้เป็นอย่างดี และแล้วก็มาถึงขั้นตอนสุดท้าย นั่นก็คือการโยนดอกไม้ ซึ่งเขาว่ากันว่า ใครที่ได้รับดอกไม้แสดงว่าเป็นคนต่อไปที่จะได้แต่งงาน และเมื่อร่างบางโยนดอกไม้ออกไปเหล่าสาวๆ และลูกศิษย์ต่างก็เข้ามาแย่งดอกไม้กัน แต่แล้วดอกไม้นั้นก็ตกลงไปอยู่ในมือของ...
 
 
 
 
" อ๊า... รุ่นพี่ฮิบาริ จะได้แต่งต่อหรอเนี่ย 555 "

 
 
 
" เราจะแต่งกันวันไหนดีหล่ะ เคียวยะ "

 
 
 
" ชาติหน้า " คำตอบของร่างบาง ทำเอาร่างสูงของดีโน่ถึงกับหน้าซีด ส่วนคนอื่นๆ หน่ะหรอ ก็พากันหัวเราะหน่ะสิ !!

 
 
 
 
.


 
 
 
 
 
 
.

 
 
 
 
 
 
 
.

 
 
 
 
การแต่งงาน อาจนำความสุขมาให้กับใครหลายๆ คนแต่สำหรับเขา มันไม่ใช่ !!

" อย่าคิดว่าจะมีความสุขได้ตลอดไปนะรีบอร์น !! "

 
 
.







.
 
 
 
 
 
 
 
.



The end...

_________________________________________________________

จบแล้วนะเอออ 555 เป็นไง สนุกรึเปล่า ?  สนุกไม่สนุกก็เม้นท์กันหน่อยละกันเนอะ >
 
อย่าลืมเม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้คนแต่งด้วยนะฮะ ^____________^
0 Comments
Previous | Next